 |
|
دين و علم در سرزمين خورشيد :
تداوم و توسعه حاکميت سياسي مبتني بر دين،که به برکت مجاهدت هاي علمي
و عملي گسترده فرهيختگان و مردم دين باور ايران در ايران اسلامي
استقرار يافته است، نيازمند بسط و تعميق نظريه پردازي هاي علمي با
رويکرد ديني است. نوآوري و توليد در دانش هاي انساني به گونه اي که
بايستگي و ضرورت حضور قدرتمندانه و موثر دين در عرصه هاي "تربيت
انسان" و "اداره جامعه" را توجيه کند، از مهم ترين علل مبقيه انقلاب
اسلامي است. بدون شک در اين عرصه، مراکز دانشگاهي و حوزه هاي علميه
فعال در کشورهاي اسلامي و از جمله ايران مسئوليت انکارناپذيري را به
عهده دارند.
حوزههاي علميه به عنوان مراكز علمي سنتي كشور و دانشگاهها به عنوان
مراكز علمي جديد، دو قطب مهم در پرورش انديشمندان و فرهيختگان حوزوي
و دانشگاهي در كشور ما محسوب ميشوند.
از طرفي در ميان شهرهاي دانشگاهي ايران، نمونه هاي بسيار نادري يافت
مي شود که در کنار دانشگاه معتبر و پرسابقه، حوزه علميه مطرح و نام
آوري نيز وجود داشته باشد. به نظر مي رسد شهر مقدس مشهد از جمله اين
موارد نادر و سرآمدترين آن هاست. حوزه علميه قوي مشهد که به برکت
حضور مضجع شريف امام علي بن موسي الرضا (ع) در اين شهر، از قدمت و
استواري قابل توجهي برخوردار است، در کنار دانشگاه قديمي و خوش نام
فردوسي مشهد، اين شهر را به کانديداي بي رقيبي براي وحدت حوزه و
دانشگاه و مطالعات و پژوهش هاي اسلامي مبدل کرده است.
دراين راستا طي نشستهايي (از خرداد ماه سال 1385 ) بين اساتيد حوزه و
دانشگاه که امام جمعه محترم و رياست دانشگاه فردوسي
مشهد نقش محوري را در اين نشستها بر عهده داشتند ، موضوع عملياتي شدن
بحث وحدت حوزه و دانشگاه و راهکارهاي استفاده از برکات اين وحدت مورد
بحث و بررسي قرار گرفت .
وپس از چندين جلسه بحث و گفتگو و بررسي اهداف ، برنامه ها و عملکرد
مراکز و نهادهاي مرتبط با موضوع وحدت حوزه ودانشگاه ، پژوهشکده هاي
اسلامي و موارد مرتبط در کشور بر لزوم ايجاد يک جريان فکري و روشن
كردن افكار و اذهان نسبت به مسايل معرفتي درحوزه علوم انساني به خصوص
در دانشگاهها تاکيد گرديد.
به منظور پاسخ گویی به بخشی از نیازهای پژوهشی کشور در این زمینه،
پژوهشکده مطالعات اسلامي در علوم انساني ، بر اساس مجوز شماره
22/16519 مورخ5/8/1386 شورای گسترش آموزش عالی وزارت علوم، تحقیقات و
فناوری تاسيس شده است.
 |
خلاصه سخنرانی
حجت الاسلام فیض آبادی در جلسه هم اندیشی حوزه و دانشگاه
پیرامون دیدگاه های دکتر سروش- دوشنبه
23 اردیبهشت 1387 - جلسه سوم
در این جلسه که سومین جلسه از سلسله جلسات بررسی ونقد
آرای «جریان رسوم به نواندیشی دینی با تاکید بردیدگاه های
دکترعبدالکریم سروش» محسوب می شد، حجت الاسلام والمسلمین فیض آبادی
به نقد آرای دکتر سروش پرداخت. حجت الاسلام فیض آبادی یکی از مهمترین
انتقادها به تفکر سروش را التقاطی بودن آن عنوان کرد وافزود دکتر
سروش درصدد است با مبنا قراردادن لیبرالیسم ومدرنیته، نوعی اسلام
لیبرالیستی را عرضه کند که البته در آن، اصل ومحور، لیبرالیسم است.
به گفته آقای فیض آبادی دکتر سروش بیش ازآن که در پی
تقویت استدلال های خود برای اثبات نظراتش باشد، درصدد نقد دیگران،
آن هم با ادبیاتی خاص است. نظرات سروش همچنین بسیار سلبی است وموضع
ایجابی در آن کمتر دیده می شود. این استاد دانشگاه با استناد به
سخنان محسن کدیور تاکید کرد: به رغم تفکیک گوهر وصدف دین در اندیشه
دکتر سروش ، وی مقصود خود را از گوهردین مشخص نکرده است. آقای فیض
آبادی در عین حال خاطر نشان کرد، سروش که نظراتش در برگیرنده دوگانه
بینی پارادوکسیکال همچون عرفان
–
فلسفه تحلیلی واعتدال گرایی –
اشعری گری است خود را، همچنان یک روشنفکر دینی و معتقد به اسلام می
داند. پس از سخنان فیض آبادی ، حاضران در جلسه به طرح پرسش ونقد های
خود پرداختند. به گفته برخی حضار فیض آبادی، به نقد آراء ودیدگاه ها
ی دکتر سروش ازنظر محتوایی نپرداخته، وصرفا نقد روش شناختی کرده
است. در این جلسه همچنین بحث هایی درباره رابطه اسلام با مدرنیته
مطرح شد.
|
